Antoni Gaudí's Sagrada Familia: Het verhaal achter het grootste werk van zijn leven

Gaudí zei beroemd: "Niets is verzonnen, want het is eerst in de natuur geschreven." Hij geloofde dat de natuur Gods beste architect was en bestudeerde de spiralen van zeeschelpen en de honingraatstructuur van bijenkorven om kolommen te maken die zich splitsen als boomtakken om het plafond te ondersteunen en zo een bladerdak van een bos na te bootsen. Zelfs het spel van natuurlijk licht door de glas-in-loodramen moest de sensatie oproepen van zonlicht dat door bladeren stroomt.

Dit was niet zomaar biomimicry; het was theologie in actie. Gaudí was diep religieus en hij zag de natuurlijke wereld als een weerspiegeling van het goddelijke. Elke wiskundige curve en organische vorm was voor hem een spiritueel gebaar. Daarom weerspiegelt de indeling van de basiliek de christelijke kosmologie; de drie hoofdgevels stellen de geboorte, de passie en de glorie van Christus voor, de 12 klokkentorens de 12 apostelen en de hoge centrale torens Jezus, Maria en de vier evangelisten.

Hoewel Gaudí geen formele opleiding in bouwkunde had, was hij een instinctieve wiskundige. Hij gebruikte complexe geometrie om praktische problemen op te lossen en tegelijkertijd esthetische hoogstandjes te maken. Hij bouwde op zwaartekracht gebaseerde hangende modellen met touw en gewichten om bogen en spanning te simuleren. Als je het model omdraait, zie je de ideale draagconstructie. Geen computers, alleen natuurkunde en een visionaire geest.