Pierwsza pora wejścia w dni powszednie sprawdza się najlepiej, jeśli to muzeum jest dla ciebie ważne. Dotrzesz tam, zanim późnym przedpołudniem grupy wycieczkowe zjadą na dół na rowerach, więc opisy eksponatów będą czytelne, a w pomieszczeniu panuje spokojniejsza atmosfera. Nie czekaj z tym do najbardziej ruchliwej pory w południe.

Zarezerwuj sobie 20–30 minut na zwiedzanie z naciskiem na szczegóły albo 35–45 minut, jeśli chcesz przeczytać opisy i obejrzeć materiały audiowizualne. W przypadku modeli wiszących i ekspozycji warsztatowych trzeba wykazać się odrobiną cierpliwości. Jeśli się spieszysz, to wygląda to jak korytarz wyjściowy.

Większość zwiedzających trafia do muzeum po obejrzeniu nawy głównej, a jeśli zarezerwowali wejście na wieżę – to po tym. Zanim tu dotrzesz, zaplanuj co najmniej 60–90 minut na zwiedzanie bazyliki. Zostaw sobie na to trochę energii, bo inaczej obrazy się ze sobą zleją.

Największy tłok jest między 11:00 a 14:00, kiedy nakładają się na siebie różne przedziały czasowe wejść, a grupy z przewodnikiem kończą zwiedzanie nawy głównej w tym samym czasie. W muzeum panuje luźniejsza atmosfera niż w kościele, ale wąskie przestrzenie wystawowe szybko się zapełniają. Poranki i późniejsze popołudnia są łatwiejsze do ogarnięcia.

Jeśli masz tylko 10 minut, od razu przejdź do modeli z wiszącymi łańcuchami, zrekonstruowanych modeli gipsowych i zdjęć z odbudowy po zniszczeniu w 1936 roku. Te trzy ekspozycje pokazują, jak Gaudí zaprojektował ten obiekt, stracił go i odbudował.

Większość ludzi albo w ogóle omija muzeum, albo zostawia je na koniec, kiedy są już psychicznie wyczerpani. Kolejnym błędem jest czytanie tylko tych dużych etykiet i przeoczenie logiki modelu „do góry nogami”. Zmniejsz tutaj prędkość, zanim zjedziesz z drogi.

W pobliżu głównych ekspozycji modeli rozejrzyj się za zwisającymi sznurkami i obciążnikami. Gaudí wykorzystywał je do wyznaczania naturalnych krzywych łańcuchowych; po odwróceniu stają się łukami i sklepieniami. To najprostszy sposób, żeby zrozumieć, dlaczego ta bazylika wygląda właśnie tak, a nie inaczej.

W gablotach z planami i fragmentami zwróć uwagę na to, co się zachowało, a co zostało odtworzone po 1936 roku. Nie oglądasz tu tylko szkiców projektowych; widzisz dowody z projektu, który musiał odbudować własną pamięć.

W częściach poświęconych warsztatowi i późniejszej budowie porównaj stare czarno-białe zdjęcia z obecnymi modelami. Pokazują, jak rzeźba w kamieniu, metody cyfrowe i długoterminowe planowanie współistnieją w tym miejscu. To sprawia, że niedokończony kościół staje się żywym archiwum budowlanym.